• ŻABKI

        • Kwiecień 2025r.

              

                                                           Wpływ środków masowego przekazu na rozwój dzieci

           

          Telewizja /Internet jest obecnie najpopularniejszym środkiem masowego przekazu, a jej oglądanie najczęstszym sposobem spędzania czasu wolnego. Środki masowego przekazu oddziałują na dzieci już od pierwszych miesięcy życia i stopniowo, w miarę rozwoju dziecka, stają się dla nich coraz ważniejsze. Oglądanie filmów, granie w gry komputerowe ogranicza najczęściej inne zajęcia, przede wszystkim ruchowe i pobyt na świeżym powietrzu. Media te dostarczają wielu wrażeń wzrokowych i słuchowych. Ciągłe ich doznawanie obciąża system nerwowy dziecka, zmusza je do nieustannej pracy, a tym samym prowadzi do zmęczenia. Przejawia się to słabszą koncentracją uwagi, niepokojem ruchowym, mniej sprawnym wykonaniem różnych czynności, drażliwością. Dzieci są bardziej pobudliwe. Długie przesiadywanie przed ekranem telewizora/ komputera obniża inicjatywę, twórczą wolę, fantazję i odpowiedzialność. Mimo swych wad telewizja/ Internet daje dostęp do cudownej krainy obrazów, dźwięków i postaci, które nie tylko dostarczają nową wiedzę, ale wzbogacają już posiadaną, bawią i wychowują. W niektórych programach dla dzieci propagowane są pozytywne wartości, takie jak tolerancja, współdziałanie z innymi, uczciwość. Telewizja/Internet może przenosić do odległych zakątków świata, a nawet wszechświata, pokazywać przyszłość i przeszłość, sprawy zwykłe i egzotyczne, świat nauki i sztuki. Można, zatem powiedzieć, że telewizja należy do tych zjawisk, które mogą odegrać bardzo ważną rolę w życiu człowieka.  Możliwe jest to jednak tylko wtedy, gdy korzystanie z jej dobrodziejstw poddane jest kontroli i odbywa się z zachowaniem umiaru. Dzieci oglądają wiele filmów i korzystają z gier komputerowych nie przeznaczonych dla ich wieku. Warto więc, należycie dobierać dziecku programy telewizyjne i komputerowe, biorąc pod uwagę: wartości edukacyjne, ładunek emocjonalny i czas emisji. Niezmiernie ważne jest, aby rodzice uświadamiali dziecku granice pomiędzy filmową fikcją a rzeczywistością. Wspólne oglądanie filmów czy innych programów stwarza możliwości nawiązania i utrzymania więzi oraz pomaga na komentowanie oglądanych obrazów tak, aby dziecko nie przyjmowało ich bezkrytycznie. 

          Dobrze, kiedy w jakiś sposób sprawujemy kontrolę nad tym, co sami oglądamy i co oglądają nasze dzieci.

           

           

           

          Marzec 2025r.                                         

                                                 Dlaczego należy czytać dzieciom?

          W planowaniu działań edukacyjnych przedszkola wiele czasu przewiduje się na wprowadzenie dziecka w świat literatury. Kontakt z książką nie jest naturalną potrzebą dziecka, jak np. różne formy jego aktywności poznawczej, ruchowej, werbalnej czy zabawowej.

          Potrzebę tę w dziecku musimy wzbudzić sami w trakcie procesu wychowawczego. Dlatego to od nas nauczycieli i rodziców zależy, czy potrafimy mimo atrakcyjności powszechnie dostępnej telewizji rozbudzić zainteresowanie książką i przygotować je do tego, by kontakt z literaturą stał się niezbędny. Musimy być świadomi, że dziecko ery elektronicznej w coraz większym stopniu żyje i rozwija się pod wpływem wielu bodźców z otaczającej je rzeczywistości, w tym głównie mass-mediów. Nie można w tym wszystkim zapomnieć o książce. Kontakt z nią daje bowiem możliwość obcowania ze światem wartości, jakie niesie literatura. Czytanie książek pozwala na znaczenie bardziej swobodną grę wyobraźni niż kontakt z telewizją czy komputerem. Może pozytywnie wpływać na rozwój uczuć, lepsze zrozumienie innych ludzi, a zarazem tworzenie obrazu samego siebie. Postacie ulubionych bohaterów mogą dostarczać pozytywnych wzorów zachowań. Dzieci zdobywają z książek wiedzę o przedmiotach, ludziach, zwierzętach, roślinach, poznają pojęcia abstrakcyjne jak: miłość, przyjaźń czy współczucie. Czytanie stwarza więc korzystne warunki do rozwoju myślenia. Dziecko nabywa umiejętności porównywania, wnioskowania, uogólniania.

          Głośne czytanie spełnia ponadto ważną rolę w kształtowaniu mowy dziecka. Nie tylko wzbogaca słownik, lecz uczy prawidłowego formułowania myśli, budowy zdań, kształcone są podstawowe funkcje słuchowe, jest bardzo ważne dla rozwoju uczuciowego.

          Dobór literatury zależy od wieku: trzylatki chętniej oglądają obrazki, o których się opowiada, wzbogacając ich treść na miarę własnej fantazji. Czterolatki potrafią już słuchać czytania, lecz dobrze jest gdy mają oparcie w ilustracji. Pięcio- i sześciolatki mogą słuchać dość długich opowiadań w takim stopniu interesujących aby utrzymały ich uwagę. Można dłuższe opowiadanie dzielić na odcinki czytane w kolejnych dniach.

          Podkreślamy bardzo istotną wartość głośnego czytania i dlatego przedszkole realizuje ogłoszony program "Cała Polska czyta dzieciom". Głośne czytanie jest bardzo łatwe i należy ten rytuał utrzymywać nawet wówczas, gdy dziecko samo już dobrze czyta. Dzieci, które już w wieku przedszkolnym zostaną w sposób ciekawy wprowadzone w świat książek odpowiadających dziecięcym zainteresowaniom i potrzebom, będą ich szukały później same, wbrew twierdzeniom, że zanika kultura czytelnicza na rzecz obrazu. Nie pozbawiajmy dziecka korzyści jakie niesie głośne czytanie. Czytajmy nie tylko małym dzieciom, ale także nastolatkom.

           

          WPŁYW SYSTEMATYCZNEGO GŁOŚNEGO CZYTANIA DZIECIOM NA ROZWÓJ ICH OSOBOWOŚCI!

           

          Czytanie jest kluczem do wiedzy i sprawności umysłu, rozwija język, który stanowi podstawę do myślenia, w tym także matematycznego, otwiera dostęp do skarbnicy ludzkiej myśli i wiedzy.Tymczasem wielu ludzi, choć umie czytać - nie czyta. Dlaczego?Ponieważ nawyk czytania i miłość do książek musi powstawać w dzieciństwie.Uczymy dzieci czytać, ale nie dbamy o to, by lubiły czytać. Nie rozbudzamy w nich zapału do książek, nie dokładamy starań, by czytanie stało się ich ogromną przyjemnością i potrzeba! Wielu dzieciom doświadczenia z książką kojarzą się z przymusem, przykrością i nudą. Dlatego porzucają czytanie na rzecz telewizji. Najskuteczniejszym sposobem wychowania czytelnika na całe życie jest głośne czytanie dziecku dla przyjemności.

           

          WSKAZÓWKI!

          - Czytać codziennie przez co najmniej 20 min. - czas czytania dostosować do przedziału uwagi dziecka, początkowo może być krótki, stopniowo można go wydłużać, chodzi jednak o codzienny rytuał czytania. Dobrą porą jest wieczór przed snem. Czytanie powinno się zawsze kojarzyć dziecku z radością - nigdy z przymusem, karą czy nudą.

          - Wybierać wyłącznie książki ciekawe i wartościowe dla dziecka, jeśli dziecko o to prosi warto wielokrotnie czytać tę samą książkę, czy wiersz. Należy pozwalać na pytania, powrót do poprzedniej strony, rozmowy zainspirowane tekstem - ta część głośnego czytania najbardziej rozwija intelekt i wrażliwość dziecka.

          - Reklamować czytanie własnym przykładem -dzieci powinny widzieć dorosłych pogrążonych we własnych lekturach książek i czasopism.

           

          RODZICU!!

          "Bez względu na to ile masz zajęć najważniejszą rzeczą jaką możesz zrobić dla przyszłości swojego dziecka, obok okazywania mu miłości przez przytulanie, jest codzienne, głośne czytanie oraz radykalne ograniczenie telewizji"

          (Jim Trelease)

           

          Luty 2025r.

          Jak stymulować mowę dziecka w wieku przedszkolnym?

           

          • Nasze wypowiedzi powinny być poprawne językowo, mówimy wyraźnie, bez pośpiechu. Budujemy krótkie zdania, używając prostych zwrotów.
          • Zwracamy uwagę na prawidłowe oddychanie. Bardzo poważny i szkodliwy wpływ na rozwój narządu żucia i całego ustroju wywiera często spotykane u dzieci oddychanie przez usta. Prawidłowe oddychanie przez nos wpływa pozytywnie na ukształtowanie szczęk. Powietrze przechodzące przez nos ulega ogrzaniu i częściowo oczyszczeniu oraz nawilżeniu. Podczas oddychania przez usta powietrze nie dociera do położonych głębiej pęcherzyków płucnych i krew jest słabo dotlenione. Niedotlenione jest blade, śpi niespokojnie , nie chce się bawić , jest obojętne oraz ma złą przemianę materii.
          • Opowiadamy i czytajmy bajki. Poszukujmy książeczek dydaktycznych zapoznających dziecko z różnymi tematami : warzywa, owoce, kolory, bogato ilustrowane opisy życia na wsi i w mieście. Nazywajmy przedmioty w nich zawarte, opisujmy sytuacje prostymi zdaniami. Warto też „czytać wspólnie” z dzieckiem tzn. nauczycielka czyta tekst a dziecko nazywa przedmioty w nim zilustrowane.
          • Recytujemy proste wierszyki , rymowanki, wyliczanki, które są znakomitym ćwiczeniem językowym. Rozwijają one pamięć słuchową, wzbogacają słownictwo i oswajają z melodią języka oraz pobudzają wyobraźnię dziecka.
          • Rozwiązujemy z dzieckiem zagadki, rozwijają one mowę i myślenie dziecka.
          • Wykonujemy ćwiczenia usprawniające język i wargi, ćwiczenia te są treningiem narządów artykulacyjnych, ułatwiają dziecku poprawne wypowiadanie trudniejszych głosek.
          • Bawimy się w zabawy oddechowe uczą dzieci właściwego gospodarowania oddechem, wydłużają fazę wydechową ( mówimy na jednym wydechu ) i regulują pracę przepony oraz są też gimnastyką języka i warg.
          • Zachęcamy dziecko do mówienia, nie zmuszamy, dostrzegamy każdy przejaw aktywności werbalnej nawet najmniejsze osiągnięcie nagradzamy pochwałą.
          • Dyskretnie poprawiamy błędy językowe dziecka, ale nie ośmieszamy go z ich powodu. Dokładamy wszelkich starań, aby rozmowa była dla dziecka przyjemnością.

          Przykłady ćwiczeń i zabaw wspierających rozwój mowy.

          1. Ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne

                   • liczenie zębów

                   • wypychanie językiem policzków

                   • oblizywanie językiem warg

                   • parskanie

                   • ssanie górnej i dolnej wargi

          2. Ćwiczenia oddechowe

          • wykonywanie wydechu dmuchając na skrawek papieru

          • dmuchanie na piłeczki pingpongowe

          • łączenie ćwiczeń oddechowych z ćwiczeniami gimnastycznymi. Wdech wykonujemy z jednoczesnym podnoszeniem rąk, wydech połączony z powolnym krzyżowaniem rąk z przodu lub opuszczaniem w dół

          • wykonanie wdechu i zdmuchanie świeczki (powoli szybko) na wydechu

          • zdmuchiwanie kartki papieru z gładkiej powierzchni

          • zabawa ze słomką, przenoszenie kawałków przedmiotów do kubeczka, dmuchanie na nie słomką

          • wydmuchiwanie baniek mydlanych przez słomkę

          3. Zabawy fonologiczne

          • zabawy z rymem (wyszukiwanie wyrazów, które się ze sobą rymują) kwiatek - bratek pogoda - jagoda kot - płot, mowa - sowa

          • kończenie rymowanych zdań

          Wlazł kotek na ... (płotek)

          Abecadło z pieca ... (spadło)

          Ryby pływają, ptaki ... (fruwają)

          Wskocz do wody dla ... (ochłody)

           

          4. Ćwiczenia percepcji słuchowej

          • rozpoznawanie instrumentów muzycznych

          • wystukiwanie rytmu według wzoru

          • odróżnianie odgłosów z otoczenia

          • rozpoznawanie głosów zwierząt

          • wyróżnianie wyrazów w zdaniu

          • wyróżnianie sylab w wyrazie

          • wyróżnianie głosek w zdaniu

          • synteza podanych głosek w wyrazie z jednoczesnym wskazaniem obrazka

          • wybieranie z wypowiedzianego zdania wyrazu zawierającego daną głoskę

          • mowy prawidłowej od nieprawidłowej np. dziecko klaszcze gdy słyszy błąd

          • zabawa w echo - z pewnej odległości podajemy dziecku dźwięk lub zestaw dźwięków (sylab, wyrazów), dziecko jest naszym echem, potem zamieniamy role

          5. Zabawy rozwijające wyobraźnię

          • zabawa pt. „Wycieczka do lasu” - zadaniem dzieci jest aktywne uczestniczenie w sytuacji zaaranżowanej przez prowadzącego. Tą sytuacją jest wycieczka do lasu. Prowadzący opowiada o przeszkodach mijanych przez dzieci, aktywizuje dzieci do zamiany ról.

          6. Ćwiczenia syntaktyczne i pragmatyczne

          • budowanie zdań z podanymi wyrazami

          • wypowiadanie się dzieci na temat historyjek obrazkowych

          • opis obrazków różniących się kilkoma szczegółami

          • wymyślanie opowiadania do wylosowanego obrazka

          • układanie opowieści do otrzymanych kolejno obrazków (powstaje wspólna historyjka)

          • kształcenie umiejętności dialogowania

           

          Styczeń 2025r.

                                                   Inteligencja emocjonalna u dzieci w wieku przedszkolnym.

           

          Emocje odgrywają zasadniczą rolę w życiu każdego człowieka.

          Towarzyszą nam w różnych sytuacjach, odpowiadają za relacje ze światem zewnętrznym.

          Wiek przedszkolny to okres intensywnego rozwoju emocjonalnego dzieci.

          W tym czasie dzieci poznają, identyfikują i wyrażają emocje.
          Jest to także okres, w którym dzieci mogą wykształcić
          inteligencję emocjonalną, zdobyć umiejętności związane z odbiorem, a także okazywaniem stanów emocjonalnych, poznają sposoby rozładowania napięć, panowania nad emocjami. Następuje proces powstawania uczuć wyższych.

          Inteligencja emocjonalna umożliwia adekwatne zachowanie się w różnych sytuacjach, wobec ludzi, zadań, napotkanych trudności i niepowodzeń .
          Ważną rolę ogrywa środowisko wychowawcze dziecka, a więc i nauczyciel, który będzie wspierał dziecko w nowych sytuacjach, ucząc nazywać, rozpoznawać a także radzić sobie 
          z emocjami.

          Zasadniczym celem wspomagania rozwoju społeczno- emocjonalnego jest więc :
          - wyposażenie dziecka w różne sposoby radzenia sobie w sytuacjach dla niego trudnych,
          - kształtowanie postaw związanych z pełnieniem ról społecznych,
          - uczenie nowych sposobów rozwiązywania napięć i konfliktów,
          - pomoc w przyswajaniu norm i zasad postępowania, akceptowanych społecznie,
          - przechodzenie od emocji słabo uświadomionych do świadomej kontroli.
          - kształtowanie wyrażania własnych emocji w różnych formach aktywności
          Umiejętność porozumiewania się z rówieśnikami pozwala na zaspokojenie potrzeby kontaktu emocjonalnego, przynosi satysfakcje i potrzebę bezpieczeństwa, a jednocześnie zwiększa szanse rozwoju społecznego.

          W optymalnym klimacie wychowawczym dziecko zbuduje pozytywny obraz samego siebie, zdobędzie umiejętności empatyczne, jak również umiejętności społeczne.

          Wychowanie to wskazywanie jak żyć, nauka odpowiedzialności za własne czyny i umiejętność radzenia sobie w różnych sytuacjach. Pozwólmy dzieciom samodzielnie pokonywać trudności, potykać się i podnosić, uczyć się na własnych błędach, poznawać smak porażek i sukcesów, bo właśnie tak najlepiej się uczą.



            

          Grudzień 2024r.

           

                                     SŁOWA MAJĄ MOC. JAK ROZMAWIAĆ Z DZIECKIEM ?


          1. Rozmowa wpływa na kształtowanie takich sfer osobowości dziecka jak: emocje, myślenie, umiejętności społeczne czy poczucie własnej wartości.


          2. W obszarze emocji i uczuć rozmowa z rodzicami umożliwia dziecku rozładowanie napięć, wyrażanie wewnętrznych przeżyć i doznań, w atmosferze akceptacji i bezpieczeństwa. Dzięki temu nie kumulują się one w dziecku i nie dochodzi do gwałtownych wybuchów emocjonalnych.                                                               

          3. Rozmowy budują i pogłębiają poczucie zrozumienia i więzi z rodzicami.


          4. Rozmowy uczą dziecko logicznego rozumowania i argumentowania. Pozwalają na bogacenie wiedzy i korygowanie błędnych przekonań, pomagają w rozwiązywaniu trudnych problemów.


          5. Umożliwiają trenowanie zdolności komunikacyjnych, wpływają na bogacenie słownictwa, uczą słuchania i jasnego wyrażania myśli. Rozwijają w dziecku zdolność empatii (rozumienia innych i współodczuwania) i poszanowania odmiennych poglądów. Dają tym samym podstawy sprawności negocjacyjnej tak potrzebnej przy rozwiązywaniu konfliktów. Częste rozmowy z dzieckiem sprawiają, że staje się one bardziej otwarte w stosunku do innych ludzi i chętne do współpracy z nimi.


          6. Rozmowa umożliwia kontakt z dzieckiem, obserwowanie zmian zachodzących we wszystkich sferach jego życia, a tym samym dostrzeżenie w porę problemów, czy niekorzystnych zmian.


          7. Dzięki rozmowie rodzic ma szansę na przyjaźń z własnym dzieckiem, zbudowanie zaufania.


          Rozmowa jest podstawą dobrych kontaktówdzieckiem, a podstawą rozmowy jest uważne słuchanie.

           

           

          Listopad 2024r.

           

          PIONIZACJA JĘZYKA

          Wertykalno-horyzontalna pozycja spoczynkowa języka

          Język jest mięśniem.

          Jeśli nie działa poprawnie, czynności prymarne, takie jak jedzenie, oddychanie i sekundarne, takie jak artykulacja, nie mają szansy rozwinąć się wzorcowo.

          Wzorcowo, czyli jak? I tu zaczyna się temat pozycji w-h. Jest ona kluczowa dla rozwoju wszystkich czynności nie tylko w obrębie jamy ustnej, lecz także w obrębie ciała.

          Nieprawidłowa pozycja w-h może być przyczyną nieprawidłowego oddychania. A gdy oddychamy nieprawidłowo, nie łudźmy się, że nasze ciało będzie rozwijało się prawidłowo.

          Czym zatem jest wzorcowa pozycja w-h?

          Występuje wtedy, gdy czubek języka znajduje się za górnymi zębami, trochę jednak jest odsunięty od nich, a boki języka przyklejone są do zębów trzonowych. Język jest szeroki, przylega swobodnie do podniebienia i jednocześnie nie jest napięty.

           

          ZABAWY LOGOPEDYCZNE - ĆWICZENIA NA PIONIZACJĘ JĘZYKA

           

          • czubkiem języka policz “drzewa w lesie”, czyli wszystkie górne zęby

          • czubkiem języka umyj górne i dolne zęby tak, jakby język zmienił się w szczoteczkę do zębów

          • schowaj czubek języka za górne jedynki

          • popukaj czubkiem języka w wybrzuszenie, które chowa się z górnymi jedynkami

          • kląskaj językiem jak konik w różnym tempie

          • z konika możesz łatwo przejść do glonojada – przyklej całą masę języka do podniebienia

          • czubkiem języka “pomaluj sufit”, czyli język zmienia się w wałek do malowania farbą, a podniebienie w sufit

          • oblizuj usta jak kotek po wypiciu mleka

          • czubkiem języka powypychaj swoje policzki

          • poskacz językiem od górnych jedynek do dolnych, czyli “język-piłeczka”.


          Październik 2024r.

           

          ZABAWY I ĆWICZENIA ROZWIJAJĄCE SŁUCH FONEMATYCZNY

          SŁUCH FONEMATYCZNY

          – umiejętność rozróżniania fonemów (dźwięków mowy ludzkiej). Oznacza to, że dziecko może wyodrębnić z potoku mowy – wyrazy, w wyrazach – sylaby, w sylabach – głoski, a także uchwycić kolejność głosek w wyrazie.

          Właściwie wykształcony słuch fonematyczny umożliwia prawidłową wymowę, wychwytywanie różnic między słowami podobnie brzmiącymi, ale mającymi inne znaczenie, a w końcu dokonywanie analizy i syntezy słuchowej wyrazów, co stanowi podstawę w nauce czytania i pisania.

          Zaburzenia słuchu fonematycznego często powodują trudności w czytaniu i pisaniu ze słuchu.

          Przykłady zabaw i ćwiczeń:

          -  rozpoznawanie dźwięków wydawanych przez różne instrumenty i przedmioty ( gniecenie gazety, przelewanie wody, przesypywanie kaszy, stukanie klockami itp.), rozpoznawanie głosów zwierząt i sprzętu gospodarstwa domowego

          - odtwarzanie przez dzieci słyszanego rytmu przy pomocy wyklaskiwania, wytupywania, wystukiwania

          - rozpoznawanie melodii piosenek po zaśpiewanym fragmencie

          - wyróżnianie wyrazów w zdaniu, przeliczanie ile jest wyrazów w zdaniu (tyle podskoków, ile słyszymy wyrazów w zdaniu itp.)

          - wyróżnianie sylab w wyrazie, najlepiej za pomocą klaskania (jedna sylaba – jedno klaśnięcie), przeliczanie sylab w wyrazie i np. tyle podskoków, przysiadów ile jest sylab

          - zabawa w kończenie wyrazów – podajemy dziecku pierwszą sylabę, np. ko a dziecko dodaje ło (powstaje: koło)

          -  wyróżnianie głosek w wyrazach – najpierw na początku wyrazu, potem na końcu wyrazu i w środku wyrazu (można użyć do tej zabawy obrazków, spośród których dziecko wyszuka obrazki zaczynające się na daną głoskę)

          -  słuchanie wierszy, w których występuje jak najwięcej dźwięków do naśladowania. Można wykorzystać następujące utwory: „Lokomotywa”, „ Ptasie radio”, „Kotek”

          -  podkreślanie czerwoną kredką wyrazów, które „ syczą”, a niebieską, tych które „ szumią” (sok, puszka, szachy, postój, proszek, ser) lub rozdzielanie obrazków przedstawiających nazwy przedmiotów, które „syczą” na jedną stronę, które „ szumią” na drugą stronę lub gdy dorosły wymawia wyraz szumiący to dziecko, np. podskakuje, a jak wymawia wyraz syczący to dziecko klaszcze itp. Można zastosować różne modyfikacje tej zabawy

          - wymyślanie ciągu wyrazów na daną głoskę, np. wszyscy wymyślają wyrazy na głoskę „k”

          UWAGA!

          Podczas tego rodzaju zabaw bardzo ważne jest aby wymawiać głoski w izolacji, czyli mówimy głoski krótko „r”, nie  „ry”, „s” a nie „sy” „m”, a nie „my” itd.

          Życzymy przyjemnej zabawy z dziećmi!

           

           

          Wrzesień 2024r.

          DOJRZAŁOŚĆ SZKOLNA           

          Dojrzałość szkolna to taki stopień rozwoju umysłowego, fizycznego, społecznego i emocjonalnego dziecka, który jest niezbędny do podjęcia przez nie obowiązków szkolnych. Jest to gotowość i chęć wypełniania tych obowiązków, pewna samodzielność i taki poziom rozwoju, który pozwala małemu uczniowi podołać wymaganiom szkolnym, przystosować się do nowych warunków oraz zapewnić dobre samopoczucie w grupie rówieśniczej i osiąganie sukcesów w nauce.

          Przy rozpatrywaniu, czy dziecko jest gotowe do uczenia się, brane są pod uwagę cztery aspekty:
          - rozwój fizyczny (ruchowy)
          - rozwój umysłowy (intelektualny)
          - rozwój społeczny
          - rozwój emocjonalny

           

          Rozwój fizyczny (ruchowy) to prawidłowe, stosowne do wieku ukształtowanie kości, mięśni (właściwe napięcie nie za lekkie i nie za ciężkie), układu nerwowego, narządów zmysłu, które zapewniają pewną odporność dziecka na wysiłek fizyczny oraz dobrą sprawność we wszystkich zakresach motoryki. Właściwa koordynacja ruchowo – słuchowo – wzrokowa, niezbędna tak podczas ćwiczeń, zabawy, rysowania, jak również czytania i pisania. Umiejętność zachowywania równowagi, szybkich zmian pozycji, sprawne posługiwanie się narzędziami (nożyczki, kredki, pisaki, pędzel).


          Rozwój umysłowy (intelektualny) to umiejętność spostrzegania, dostatecznie wykształcony poziom wyobraźni i koncentracji uwagi, zdolność do słuchania, zapamiętywania i odtwarzania podawanych treści. Mieści się tu również prawidłowy rozwój mowy, zarówno pod względem poprawnej wymowy dźwięków (głosek), jak i zasobu pojęć, słów, swoboda poprawnego wypowiadania myśli, wyrażania opinii. Ponadto umiejętność rozumienia złożonych poleceń, myślenia przyczynowo – skutkowego oraz wnioskowania. Umiejętność dokonywania analizy i syntezy słuchowej, orientacja we własnym ciele, orientacja przestrzenna. Dobra orientacja w najbliższym środowisku.


          Rozwój społeczny to możliwość podporządkowania się wymaganiom szkoły, nawiązywania kontaktów i współpracy z rówieśnikami, wytrwałość, obowiązkowość, systematyczność, motywacja do wykonywania zadań, radzenie sobie bez pomocy rodziców w sytuacjach nowych i trudnych. Inicjowanie zabaw z rówieśnikami, jeśli trzeba – ustępowanie. Doprowadzanie do końca rozpoczętych prac, dbanie o ich estetykę. Samodzielność pod względem jedzenia, ubierania oraz zabiegów higieniczno – kulturalnych i zdrowotnych.


          Rozwój emocjonalny to umiejętność panowania nad sobą, powstrzymywania złości, wybuchowości    i agresji, pozostawania bez rodziców bez płaczu, radzenia sobie bez dorosłych w obowiązkach należących do dziecka. Ponadto umiejętne radzenie sobie z porażką, posłuszeństwo wobec dorosłych. Podporządkowywanie się ustalonym regułom, poleceniom dorosłych, rozumienie ich konieczności nawet jeśli nie zawsze są przyjemne, ale sprawiedliwe. Adekwatne reagowanie nastrojem i zachowaniem do zaistniałych sytuacji.

           

          Dziecko dojrzałe do nauki szkolnej potrafi:

           

          • powiedzieć, jakie ma imię i nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców

          • narysować rysunek postaci ludzkiej: postać jest kompletna, części ciała są proporcjonalne      do całości, części ciała są rozmieszczone właściwie

          • obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania,  nie wychodzić poza linie kolorując obrazek, nazwać to co narysowało

          • ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej, lepić z plasteliny

          • dobrać w pary przedmioty lub obrazki, klasyfikować je wg określonej zasady, np. owoce, pojazdy, zwierzęta

          • łączyć zbiory wg określonej cechy, np. wielkość, kolor

          • wskazać różnice w pozornie takich samych obrazkach

          • rozpoznać różne dźwięki z otoczenia, np. głosy zwierząt

          • liczyć kolejno do 10, po przeliczeniu liczmanów powiedzieć, ile ich jest

          • dokonywać dodawania i odejmowania na konkretach w zakresie 10

          • ma dobrą koncentrację uwagi

          • jest zainteresowane pracą i jej efektami

          • jest odporne na niepowodzenia

          • jest wytrwałe przy dłuższym wysiłku

          • prawidłowo wymawiać wszystkie głoski

          • nazwać głoskę na początku i na końcu wyrazu, różnicować wyrazy o podobnym brzmieniu np.:  kran – tran, góra – kura, bada – pada

          • podzielić zdanie na wyrazy, wyrazy na sylaby

          • opowiedzieć treść obrazka posługując się mową zdaniową

          • rozwiązać proste zagadki​​​​​​

          • uważnie słuchać przez dłuższą chwilę opowiadania, bajki, muzyki

          • wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne

          • uczestniczyć w grupowych zabawach ruchowych

          • wskazać lewą i prawą stronę swego ciała i osoby stojącej na wprost

          • zgodnie bawić się z rówieśnikami – współdziałać, czekać na swoją kolej

          • wykonać podstawowe czynności samoobsługowe: samodzielnie zjeść, ubrać się, umyć, zawiązać sznurowadła, zapiąć guziki, zamki

          • siedmiolatek potrafi nawiązać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi

           

          U większości dzieci uczęszczających do przedszkola gotowość do podjęcia nauki szkolnej dokonuje się niepostrzeżenie i nie wymaga specjalnych zabiegów ani ze strony rodziców, ani ze strony nauczycieli. Bowiem cała praca wychowawcza przedszkola, od najmłodszych grup, zmierza do zapewnienia dziecku dobrego startu w szkole. Pomimo tego, zdarza się, że niektóre dzieci nie osiągają dojrzałości szkolnej w siódmym roku życia i z tego powodu odraczane są z obowiązku szkolnego. Te dzieci wymagają szczególnej troski i fachowej pomocy. Wśród dzieci przekraczających próg szkolny są takie, które wchodzą w obowiązki szkolne z niepełną dojrzałością szkolną. Tym dzieciom również potrzebna jest specjalistyczna pomoc, bo narażone są na poważne niepowodzenia szkolne. O tym, czy dziecko pójdzie do szkoły mimo braku dojrzałości szkolnej, czy zostaje odroczone zawsze decydują rodzice, po zasięgnięciu opinii psychologa i pedagoga. Te trudne, ale konieczne decyzje muszą być poprzedzone rzetelną diagnozą dziecka, pozwalającą określić jego dojrzałość umysłową, fizyczną, społeczną i emocjonalną.


          Literatura:
          B. Chmielewska: „Dojrzałość szkolna”.
          I. Zarzycka: „Pierwszy egzamin z dojrzałości szkolnej”.
          A. Małysz: „Dojrzałość szkolna”.

          Wilgocka - Okoń B. Gotowość szkolna dziecka sześcioletniego”.
          Żebrowska, Psychologia rozwoju dzieci i młodzieży”.

          Wilgocka B.– Okoń „Dojrzałość szkolna dzieci a środowisko”.

          Wilgocka B.– Okoń „Gotowość szkolna dzieci sześcioletnich”.

          Szczyrba D.: „Czynniki wpływające na poziom dojrzałości szkolnej”.

          • Nagłówek

          • Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit. Sint, adipisci, quibusdam, ad ab quisquam esse aspernatur exercitationem aliquam at fugit omnis vitae recusandae eveniet.

            Inventore, aliquam sequi nisi velit magnam accusamus reprehenderit nemo necessitatibus doloribus molestiae fugit repellat repudiandae dolor. Incidunt, nulla quidem illo suscipit nihil!Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit.